bez kontrastu mapa strony
Strona startowa » O NAS

Historia

Rok 2015

Rok jubileuszowy: 80-lecie Polskiego Radia na Pomorzu i Kujawach.

Rok 2013

Organizowany przez Polskie Radio PiK Konkurs Artystycznych Form Radiowych Grand PiK zyskał międzynarodowy charakter. Po raz pierwszy uczestniczyli w nim uznani zagraniczni twórcy radiowi. Główną nagrodę - Grand PiK 2013 zdobył utwór "Jałtańska gra" (КУРОРТНЫЕ ЗАБАВЫ) Dmitriya Nikolaeva z Rosji.

Polskie Radio PiK we współpracy ze spółką Emitel uruchomiło (30 sierpnia) eksperymentalną emisję swojego programu w technologii cyfrowej DAB+. Jest to pierwsza emisja programu radiowego w cyfrowej technologii DAB+ na terenie województwa kujawsko-pomorskiego.

Emisja prowadzona jest z nadajnika o mocy 3kW ERP, zlokalizowanego w Toruniu przy ul. Moniuszki. Obejmuje zasięgiem Toruń oraz okolice w promieniu ok. 30 km.

Rok 2009

Organizowany przez Polskie Radio PiK Ogólnopolski Konkurs na Artystyczną Formę Radiową i towarzyszące mu warsztaty reportażowo-słuchowiskowe są unikatowe w skali kraju i stanowią jedyną platformę dla prezentacji i oceny nowatorskiej twórczości radiowej. Otwarta formuła zachęciła twórców reportaży, słuchowisk i utworów na styku form do artystycznych poszukiwań.

Z 25 utworów jury w składzie: Irena Piłatowska-Mądry, Andrzej Brzoska, Paweł Łysak, Waldemar Modestowicz i Michał Jagodziński wyróżniło 8 audycji. Jedną z trzech nagród GRAND PiK przyznano Żanecie Walentyn i Markowi Rzepie, twórcom subtelnej opowieści o dorastaniu pt. „Patunia”. Nagrodę uczestników konkursu otrzymał Michał Słobodzian za reportaż „Wciąż dzwoni o dziesiątej”, o legendzie toruńskich taksówkarzy.

We wspólnym plebiscycie Polskiego Radia PiK i Gazety Pomorskiej słuchacze i czytelnicy wybrali reportaż Macieja Jastrzębskiego (IAR) pt. „Kolejne 24 godziny”, przedstawiający pracę reportera w strefie konfliktu zbrojnego. Wszyscy wymienieni laureaci są pracownikami Polskiego Radia PiK.

Zakończono realizację jednej z najważniejszych inwestycji w historii radia na Pomorzu i Kujawach - Archiwum Dokumentów Fonicznych. Nowoczesny system przechowywania i zarządzania jest rewolucyjnym rozwiązaniem w dziedzinie archiwizacji radiowej i stanowi przełom w sposobie wykorzystywania zasobów archiwalnych i udostępnianiu dziedzictwa kulturalnego regionu szerokiemu odbiorcy poprzez portal internetowy: archiwum.radiopik.pl

Rok 2003

Oddana została do użytku największa inwestycja technologiczna w historii rozgłośni – nowoczesna rozdzielnia wyposażona w router oraz w pełni cyfrowe zespoły realizacyjne 3 i 4. Rozgłośnia w ponad 70 procentach została przestawiona na cyfrowy dźwięk.

Rok 2001

Pod nadzorem konserwatorskim przeprowadzona jest gruntowna modernizacja budynku przy ul. Gdańskiej 48 w Bydgoszczy. Przy okazji tej inwestycji zostaje przywrócony do dawnej świetności zabytkowy strop w jednym z pomieszczeń parteru, unikatowy na skalę ogólnopolską.

Rok 1999

Uruchomiony został (na częstotliwości 100,3 MHz) nowy nadajnik rozgłośni w Szpetalu koło Włocławka o mocy 1kW. Zapewnia on prawidłowy odbiór programu rozgłośni we Włocławku i okolicach.

Rok 1996

Rozgłośnia otrzymuje od Ministra Kultury i Sztuki nagrodę I stopnia za wzorcowo przeprowadzoną konserwację zabytkowej willi przy ul. Gdańskiej 50 w Bydgoszczy, w której znajdują się studia i inne pomieszczenia techniczne radia.

Rok 1994

W lutym Rozgłośnia Polskiego Radia Pomorza i Kujaw S.A. rozpoczyna nadawanie swojego programu z obiektu nadawczego w Trzeciewcu na tzw. wysokiej częstotliwości - 100,1 MhZ z mocą 75 kW. Dni nadajnika pracującego na częstotliwości 72,62 MHz są policzone...

Rok 1993

Radio przekształca się z Państwowej Jednostki Organizacyjnej w niezależną spółkę Skarbu Państwa. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji w zgodzie z Ustawą o radiofonii i telewizji powołuje pierwszą Radę Nadzorczą i pierwszy Zarząd Spółki. Od tego czasu oficjalna nazwa radia brzmi: Regionalna Rozgłośnia Polskiego Radia w Bydgoszczy „Polskie Radio Pomorza i Kujaw S.A."

Rok 1991

Rozgłośnia reformuje swój program rozszerzając godziny emisji najpierw z czterech do dwunastu, a następnie do całej doby. Program składa się z kilku bloków programowych prowadzonych "na żywo".

Rok 1977

W grudniu radio otrzymało 16-ścieżkowy magnetofon firmy 3M z układem redukcji szumów "Dolby", umożliwiający dokonywanie profesjonalnych nagrań muzycznych (pierwsze nagranie 8 lutego podczas próby sprzętu).

Rok 1974

Studio w Toruniu zakończyło działalność programową. Przekształcono je w Oddział Zakładu Usług Fonicznych Wifon (listopad). W lipcu zainstalowano w bydgoskiej rozgłośni rezerwowe źródło zasilania - prądotwórczy agregat spalinowy typu PAD - 16 . Radio staje się "dźwiękową gazetą" z olbrzymią przewagą słowa nad muzyką, pochodzącą przeważnie z krajów Europy Środkowo - Wschodniej. Ekspansja zachodniej muzyki rozrywkowej, wolno ale skutecznie dociera wreszcie do Polski. Radio w Bydgoszczy prezentuje, początkowo jako ciekawostki muzyczne, nowoczesny jazz, soul i rock and roll.

Rok 1970

Rozgłośnię wyposażono w nowoczesny wóz transmisyjny "Robur" (zajął miejsce wysłużonego "Lublina"). Trwają przygotowania do emisji programu stereofonicznego (pierwszą audycję stereo nadano 16 czerwca 1973 r.). Słuchalność programu w nowej wersji jest jednak niewielka. Większość słuchaczy dysponuje odbiornikami lampowymi, monofonicznymi, niejednokrotnie bez zakresu UKF (w 1973 r. w ówczesnym woj. bydgoskim było 364 tys. aparatów, ale tylko 57 tys. tranzystorowych). Program rozgłośni obrazuje (tak jak i dotychczas) "głębokie" przemiany i przewartościowania społeczno-polityczne i gospodarcze w kraju i w regionie, dokonujące się zgodnie z programem przyspieszonego rozwoju Polski, wytyczonym przez VI Zjazd PZPR.

Rok 1966

W rozgłośni pojawiły się pierwsze, tranzystorowe magnetofony reporterskie RM-5 prod. węgierskiej, a w 1967 r. tranzystorowe stoły mikserskie SMT-171 (Fonia) oraz wtórniki zegarowe w studiach i reżyserniach, sterowane centralnym zegarem ZP 3-M. Rozgłośnia Pomorska nadawała w tych latach ok. 3 godzin programu lokalnego i ok. 40 min. programu ogólnopolskiego dziennie. Sztandarowymi pozycjami programu były: "Bydgoskie Radio Echo", "Dzień Dobry To My", "Sportowa Zgaduj Zgadula", "Młoda Godzina", "Szlakami Przyjaźni".

ROK 1963

Pierwsze emisje programu na falach ultrakrótkich. Po zbudowaniu rok wcześniej 300-metrowego telewizyjnego masztu w Trzeciewcu zawieszono na nim również nadajniki radiowe. UKF gwarantowały zdecydowaną poprawę jakości dźwięku w porównaniu z falami średnimi.

ROK 1960

Od 5 września 1960 r. słuchacze Wielkopolski, Pomorza i Kujaw, odbierali ze „Stacji Bydgoszcz Poznań” wspólny program. Na skutek dobrze układającej się współpracy Bydgoszczy z Poznaniem, zaniechano (w 1961 r.) eksploatacji nadajnika toruńskiego. W 1964 r. rozebrano maszt, a nadajnik znalazł się w Muzeum Łączności we Wrocławiu. W muzeum tym znalazły się również urządzenia sterujące radiostacji.

W latach 60. i 70. można zaobserwować prężną działalność Redakcji Literackiej. Współpracowali z nią m. in.: Zdzisław Polsakiewicz, Jan Górec-Rosiński i Zbigniew Herbert, a także muzycy: Konrad Pałubicki czy Florian Dąbrowski. Redakcja Literacka patronowała też radiowemu teatrowi.

Słuchowiska, a raczej mini- czy mikrosłuchowiska (obrazki słuchowiskowe) o współczesnej tematyce społeczno - psychologicznej pojawiały się na bydgoskiej antenie raz w miesiącu i były dziełem Jerzego Sulimy-Kamińskiego i Zdzisława Prussa oraz Reginy Adamczak, Krzysztofa Rogozińskiego i Michała Jagodzińskiego. Wykonawcami byli najczęściej aktorzy Teatru Polskiego (m.in. Hieronim Konieczka); mniejsze role grali również pracownicy radia.

Słuchowiska z Bydgoszczy były też prezentowane na antenie ogólnopolskiej i nagradzane w konkursach: „Przygoda w Radomiu” autorstwa Walerego Łozińskiego, w adaptacji Hanny Sauk i reżyserii Zenona Jarugi; „Rycerze” wg Arystofanesa w opracowaniu Reginy Adamczak; „Nowe usta” Tadeusza Peipera w opracowaniu Janusza Kryszaka i wykonaniu Lecha Gwita. W konkursie zorganizowanym w 1973 r. przez Naczelną Redakcję Programów Literackich z okazji XXX-lecia PRL, III nagroda przypadła Jerzemu Sulimie-Kamińskiemu za słuchowisko „Do końca świata”.

Rozgłośnia bydgoska była też organizatorem ogólnopolskich konkursów na scenariusz słuchowiska. Laureatami konkursu byli m. in. pracownicy rozgłośni: Michał Jagodziński i Krzysztof Rogoziński.

ROK 1956

Protestujący przeciw zagłuszaniu zachodnich rozgłośni mieszkańcy miasta zniszczyli nadajnik radiowy w Bydgoszczy. Zbudowaną w 1945 r. 800-watową stację na Wzgórzu Dąbrowskiego wyposażono na początku lat 50. w 8-kilowatowy nadajnik do zagłuszania zachodnich rozgłośni.

W zależności od wagi informacji, nadawanych przez BBC czy RWE, zagłuszanie powierzano silnemu nadajnikowi w Toruniu (24 kW) lub słabszemu w Bydgoszczy.

Energia elektryczna zużywana wtedy w Polsce na zagłuszanie wystarczyłaby do zasilania średniej wielkości miasta.

ROK 1955

Po 10 latach działalności rozwiązano znaną w całej Polsce (i nie tylko) orkiestrę radiową Arnolda Rezlera. Większość muzyków przeszła do Filharmonii Pomorskiej, a Arnold Rezler przeniósł się do Warszawy, gdzie m. in. pełnił funkcję drugiego dyrygenta Filharmonii Narodowej. Dekada orkiestry radiowej w Rozgłośni bydgoskiej to około tysiąca audycji z jej udziałem, niezliczona ilość koncertów plenerowych i ponad 100 godzin zarejestrowanych nagrań muzycznych tego zespołu.

ROK 1950

W marcu przywieziono z Warszawy pierwsze magnetofony. Rejestrowane od tego czasu audycje znajdują się w Archiwum Polskiego Radia PiK: pierwsze słuchowisko „Pieśń dżungli” Zbigniewa Lengrena czy nagrania orkiestry radiowej ze znakomitymi solistami (m. in. z Eugenią Gwieździńską, Wandą Wermińską, Eugenią Umińską, Wandą Wiłkomirską, Władysławem Kędrą).

ROK 1949

Działająca od 1945 r. orkiestra radiowa pod dyrekcją Arnolda Rezlera akompaniowała ze studia w Bydgoszczy Halinie Czerny-Stefańskiej, grającej na fortepianie w studiu toruńskim, a cały koncert transmitowano... do Paryża. Koncerty orkiestry radiowej transmitowano też do Czechosłowacji, NRD i na Węgry.

W rozgłośni, na stanowisku miksera muzycznego zatrudnił się Henryk Czyż. Wkrótce okazał się niezwykle uzdolnionym kompozytorem i dyrygentem.

Środki przekazu ulegają wszechogarniającej propagandzie: pisanej, mówionej i śpiewanej:

„Czemu w Lubieniu wszystkie towary
spekulant ma Wesołowski,
I czemu wiadra po słonej cenie
kupił tam chłop Nowakowski...

„Kina ›Wolność‹ jestem panem;
więc co zrobię musi być uznane
Gdy płacić każę - płacić ma;
cały Toruń - voila!”

ROK 1947

W Toruniu odbudowano zniszczoną przez Niemców radiostację. Nadajnik pokrywał prawie cały teren Pomorza i Kujaw i był najnowocześniejszym obiektem tego typu w Polsce. Swój podziw dla konstrukcji, której większość elementów wydobyto z gruzów, wyraził nawet dyrektor BBC Gregory MacDonald.

ROK 1946

Bydgoszcz obchodziła 600-lecie założenia miasta. Na Pomorskiej Wystawie Przemysłu, Rzemiosła i Handlu Dyrekcja Okręgowa przedstawiła imponujące efekty radiofonizacji. W stoisku Polskiego Radia można było nagrać na płyty reklamę lub życzenia, wygłosić komunikat na cały teren wystawy i podziwiać gipsowy model nadajnika, którego budowa w Toruniu już się rozpoczęła.

Autorzy „Pokrzyw nad Brdą” wylansowali „Piosenkę o Bydgoszczy”, której popularność zaskoczyła samych twórców: Jana Wojakiewicza i Grzegorza Kardasia. Magistrat postanowił wydać ją drukiem.

„[...] Krew się lała, jak rzeka - krew braci najmilszych.
Bydgoszcz w Bromberg zamienić chciał wróg!
Sprawiedliwy los długo na chwilę swą czekał,
Bo rozkazał tak wszechmocny Bóg. [...]”

Uruchomiono rozgłośnię w Szczecinie. Uroczystość w programie ogólnopolskim relacjonował przyjaciel dyrektora Okręgu Zdzisław Karczewski: - „Tu Polskie Radio Szczecin! Znajdujemy się w tej chwili na jednym z nabrzeży portowych, z którego flota radziecka wywozi...” W tym miejscu reporter zrozumiał swój koszmarny błąd i począł tłumaczyć, co miał na myśli: -„To znaczy - nie wywozi... flota radziecka niczego stąd nie wywozi... wręcz przeciwnie. Przywozi. Przywozi różne towary...”

ROK 1945

Budynek rozgłośni bydgoskiej, ul.Gdańska 50 (1945r.)Niemcy wysadzili w powietrze nadajnik i budynek radiostacji w Toruniu. Władze Polskiego Radia powołały 8 marca Pomorską Dyrekcję Okręgową z siedzibą w Bydgoszczy. Dyrekcja obejmowała Pomorze, Kujawy i część tzw. Ziem Odzyskanych ze Szczecinem i Gdańskiem. W Bydgoszczy 1 lipca uruchomiono 800-watowy nadajnik, którego zasięg ograniczał się do Bydgoszczy i okolic. Na studia przeznaczono zabytkowy pałac przy ulicy Gdańskiej 50.

Rozwijała się radiofonia przewodowa, oparta na systemie radiowęzłów i głośników ulicznych. Głośniki instalowano też w domach prywatnych (tzw. kołchoźniki). Bydgoszcz zajmowała pierwsze miejsce w kraju w ilości instalowanych głośników. Jako pierwszy w Polsce powstał tu Społeczny Komitet Radiofonizacji Pomorza. Usiłowano zradiofonizować nawet Wolin, ale z powodu braku elektryczności zamierzenie to nie doszło do skutku.

W programie rozgłośni bydgoskiej pojawiła się pierwsza w powojennej radiofonii audycja satyryczna „Pokrzywy nad Brdą”. Teksty pisali między innymi dyrektor Tadeusz Kański (aktor i reżyser), Zdzisław Kunstman, Czesław Nowicki i Jeremi Przybora (pierwszy spiker rozgłośni bydgoskiej)

„Pokrzywy nad Brdą rosną obok mięty
Pokrzywy parzą, lecz ja nie
Bo jestem obywatel uśmiechnięty
Choć mi w Bydgoszczy bardzo źle”.

„Pokrzywom”, szczególnie ich wydaniom plenerowym, często towarzyszyła orkiestra radiowa Arnolda Rezlera.

ROK 1939

Uruchomiono studio radiowe w Gdyni, połączone z radiostacją w Toruniu. Prowizoryczne studio w Dowództwie Floty na Oksywiu już w lecie 1935 r. nadawało koncerty znakomitej orkiestry Marynarki Wojennej w programie ogólnopolskim. Nowe studio Gdynia otrzymała 15 stycznia 1939 r. w gmachu Komisariatu Rządu.

Ostatnią audycją Rozgłośni Pomorskiej był najprawdopodobniej koncert Wandy i Kazimierza Wiłkomirskich nadany 1 września 1939 r. Opuszczający radiostację pracownicy mieli za zadanie (podobnie w całym kraju) doprowadzić do demontażu lub trwałych uszkodzeń nadajnika. W pierwszych dniach września tablica rozdzielcza stacji została wysadzona w powietrze.

Niemcy zajęli rozgłośnię 6 września, a od grudnia wykorzystywali nadajnik do zagłuszania Londynu i do retransmisji programu z Gdańska (Danzig-Westpreussen II).

ROK 1937

4 stycznia uruchomiono studio radiowe w Teatrze Miejskim w Bydgoszczy połączone z nadajnikiem toruńskim. Rozgłośnia Pomorska jako jedyna obok Katowic posiadała studia terenowe.

„[...] Piękne, nowoczesne studio, które przez czynniki techniczne Polskiego Radia zostało uznane za jedno z najlepszych dziś istniejących studjów [...] Rozgłośnia bydgoska dzięki idealnej komunikacji, różnorodnym połączeniom z całym Pomorzem i ziemiami nadnoteckimi stanie się niebawem centralą sił twórczych naszego Pomorza”. („Nowa Rozgłośnia Polskiego Radia w Bydgoszczy”, Ilustrowany Kurjer Codzienny” 1936, nr 351)

Ze studia w Bydgoszczy nadawano m. in. cykliczny Kabaret Literacki „Szkuta bydgoska”, koncerty muzyczne orkiestry Pawła Kuczery, Alfonsa i Edmunda Röslerów, Oli Obarskiej, Felicji Krysiewiczowej, chórów Hasło, Echo, Lutnia, Harmonia.

Duże zainteresowanie wywołała transmisja tragedii Karola Huberta Roztworowskiego „Judasz z Kariotu” z udziałem Ludwika Solskiego bezpośrednio ze sceny Teatru Miejskiego w Bydgoszczy.

W dniach 30 X -14 XI zorganizowano w Bydgoszczy Ogólnopolską Wystawę Radiową, będącą przeglądem dorobku w dziedzinie radiofonii i produkcji radiotechnicznej. W czasie trwania wystawy ze studia w Bydgoszczy nadano 30 audycji radiowych, w tym 11 ogólnopolskich.

„Miasto Bydgoszcz, organizując ogólnopolską wystawę radiową daje nowy dowód przedsiębiorczości i zdrowego, silnego instynktu życiowego, umiejącego przejawiać się w nowoczesnych formach”. (Edward Śmigły-Rydz, Marszałek Polski)

ROK 1935

Uroczyste otwarcie Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia w Toruniu odbyło się 15 stycznia. Dyrektorem został Stanisław Nowakowski, dziennikarz, działacz społeczny i kulturalny. Rozgłośnia dysponowała najsilniejszym po Warszawie nadajnikiem i obejmowała swym zasięgiem Pomorze, Hel, Pogranicze i Mazury. Sygnałem stacji był fragment „Pieśni flisaków” z opery „Flis” Stanisława Moniuszki.

„Żadna ze stacyj regionalnych nie posiada tak wyrazistego oblicza, tak ściśle określonych zadań, tak ogromnego znaczenia [...] Zadaniem Rozgłośni Pomorskiej jest rozmiłować naród polski w rzeczach morza”. (Radio-Informator na rok 1939, s. 227.)

ROK 1934

Wiosną przystąpiono do realizacji budynku radiostacji wg projektu Antoniego Dygata we wsi Stawki pod Toruniem (A. Dygat projektował też m. in. budynek rozgłośni lwowskiej). Obok budynku stanął nadajnik - dzieło polskich inżynierów, jako pierwszy w Polsce zbudowany z elementów krajowych. 15 grudnia rozpoczęły się regularne emisje programu z Warszawy.

„Pięknie jest położona Rozgłośnia Toruńska. Jej stalowy maszt antenowy, nowoczesny - w kształcie gigantycznej iglicy - góruje nad całym lewym wybrzeżem Wisły pod Toruniem. Widać go z obu dworców kolejowych, z pokładu parowca wiślanego i z wysokiego prawego wybrzeża, od strony starych, czerwonych murów, ongiś warowni krzyżackiej”. (Radio-Informator na rok 1938, s. 32)

ROK 1933

Instytut Bałtycki w Toruniu przesłał do MSZ Memoriał w sprawie założenia stacji nadawczej w Toruniu:
„...Założenie silnej radjostacji nadawczej w Heilsbergu* (60 kW) wciągnęło teren województwa pomorskiego w obręb zasięgu detektorowego. Stacja [...] nie ogranicza się do nadawania zwykłego programu, lecz układa swój program pod kątem interesów propagandy rewizjonistycznej oraz agitacji wśród ludności pomorskiej. [...] Ożywiona działalność stacyj niemieckich nie posiada odpowiednika po stronie polskiej”.
(*Heilsberg - obecnie Lidzbark Warmiński)

ROK 1927

Powstało „Radio Poznańskie” (do 1 IV 1938 roku Bydgoszcz należała do woj. poznańskiego). W radzie nadzorczej działali m. in. dyrektor Polskiego Radia Zygmunt Chamiec i prezydent Gniezna, późniejszy prezydent Bydgoszczy, wielki entuzjasta radia Leon Barciszewski. Wśród pierwszych pracowników znaleźli się między innymi Emil Zegadłowicz, Bolesław Busiakiewicz (późniejszy spiker rozgłośni w Toruniu) i inż. Franciszek Wąsiak (w Rozgłośni Pomorskiej w Toruniu, a po wojnie w Bydgoszczy, pełnił funkcję Głównego Inżyniera).

W lipcu Polskie Radio przeprowadziło transmisję z Międzynarodowych Regat Wioślarskich w Brdyujściu pod Bydgoszczą. Na stanowisku sprawozdawczym zainstalowano aż dwa (!) mikrofony; na mecie i przy trybunie prezydenta. W radio doskonale słychać było orkiestrę i przejeżdżające pociągi, które maszyniści zatrzymywali ilekroć zbliżał się finisz. Do Bydgoszczy radio zaglądało jeszcze kilkakrotnie m. in. na Wioślarskie Mistrzostwa Europy w 1929 roku.

12
Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Mogą też stosować je współpracujący z nami reklamodawcy, firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W programie służącym do obsługi internetu można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności

Zamieszczone na stronach internetowych www.radiopik.pl materiały sygnowane skrótem „PAP” stanowią element Serwisów Informacyjnych PAP, będących bazą danych, których producentem i wydawcą jest Polska Agencja Prasowa S.A. z siedzibą w Warszawie. Chronione są one przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych. Powyższe materiały wykorzystywane są przez Polskie Radio Regionalną Rozgłośnię w Bydgoszczy „Polskie Radio Pomorza i Kujaw” S.A. na podstawie stosownej umowy licencyjnej. Jakiekolwiek wykorzystywanie przedmiotowych materiałów przez użytkowników Portalu, poza przewidzianymi przez przepisy prawa wyjątkami, w szczególności dozwolonym użytkiem osobistym, jest zabronione. PAP S.A. zastrzega, iż dalsze rozpowszechnianie materiałów, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt. b) ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jest zabronione.

Rozumiem i wchodzę na stronę